فرياد وحشى ها را در بيابانها و معصيت بندگان در خلوتها و مىداند رفت و آمد ماهيان را در درياهاى ژرف . نيت : قصد . عزم ، اراده ، چنان كه فرموده : « من مات منكم على فراشه و هو على معرفة حق ربهّ و حق رسوله و اهل بيته مات شهيدا . . . و استوجب ثواب ما نوى من عمله » خ 190 283 هر كه از شما اهل ولايت و امامت در رختخواب خود بميرد با معرفت به حق خدا و حق رسول و حق اهل بينش او شهيد از دنيا رفته و ثواب عملى كه نيّت كرده و موثّق نشده به او داده خواهد شد . در ذيل همين كلام آمده : « و قامت النيّة مقام اصلاته لسيفه » خ 180 283 ، يعنى ثواب نيّت عمل خود را مى برد و نيّت او در جاى شمشير كشيدنش در راه حق مى ايستد . نوا : خانه . منزل : « النوى : الدار » آن فقط يك بار در « نهج » آمده است ، امام صلوات الله عليه با عثمان اختلافى داشت مغيرة بن اخنس كه حضرت برادر او را در جنگ « احد » كشته بود ، به عثمان گفت : من على را از تو كفايت مى كنم ( او را از تو دور مى كنم ) امام عليه السلام فرمود : « يا بن اللعين الابتر و الشجرة التى لا اصل لها و لا فرع . . . اخرج عنّا ابعد الله نواك » خ 135 193 ، اى پسر ملعون بى دنباله و درختى كه نه ريشه دارد و نه شاخه . . . از اينجا برو بيرون ، خدا خانه‌ات را دور گرداند ( ديده نشوى ) رجوع شود به « بتر » و « نهض » ، پدر مغيره از رؤس منافقان بود لذا به او « لعين » فرمود و اينكه پدر او را « ابتر » ناميد چون مغيره پسر او ، به حكم عدم ولا ولد بود . ناب : دندان و نيز ناقهء پير ، جمع آن انياب است ، به هر دو معنى در نهج آمده است ، دربارهء بنى اميه فرموده : « كالناب الضروس » 93 138 مانند ناقهء پير بد خلق كه در « ضرس » گذشت ، دربارهء ملخ فرموده : « و جعل لها الحس القوىّ و نابين بهما تقرض و منجلين بهما تقبض » خ 185 271 ، خداوند به ملخ حسّ قوى داد و دو تا دندان كه با آن دو مى جود مى برد و دو پاى داس مانند كه با آن دو نگه مى دارد . در مقام نصيحت فرموده : « فان المعرّج على الدنيا لا يروعه منها الّا صريف انياب